NUDIBRANQUIO

Si quieres acceder a los contenidos completos y conocer mejor la vida de los animales invertebrados con más imágenes e información, échale un vistazo a nuestra versión para ordenador.

peixes óseos
tiburóns
e raias
Mostrar más
CETÁCEOS
Mostrar más
ESPONXAS
BRIOZOOS
CNIDARIOS
VERMES
Mostrar más
EQUINODERMOS
crustáceos
MOLUSCOS
ASCIDIAS
Mostrar más
 

 ANIMAiS - INVERTEBRADOS - EQUINODERMOS

Son animais exclusivamente mariños, con pugas na parte exterior do seu corpo e habitan os fondos, sendo moi abundantes. Pero, ademais, os equinodermos destacan por constituír unha importante curiosidade evolutiva. Cando, coa aparición dos vermes, os animais descubriran a bilateralidade como grande recurso para a vida móbil (o camiño que seguirán ata os vertebrados), chegan os equinodermos e volven á simetría radial, preservando esta mobilidade. Sábese que evolucionaron de formas bilaterais, xa que as súas larvas manteñen esta simetría, pero para converterse en adultos sofren unha metamorfose que transforma o seu corpo, reorientando o seu eixe corporal nun 90% e  volvendo a un esquema corporal radial.

Así coa simetría radiada (como as esponxas ou os cnidarios) conseguiron unha mobilidade útil (como os animais bilaterais). Pero este xiro tamén ten contras, dado que impide o desenvolvemento dun sistema nervioso centralizado (cefalización) ou a especialización dos órganos dos sentidos, é dicir, non teñen cabeza.

 

Algunhas características fan que sexan únicos, permitíndolles acadar este movemento voluntario:

 

- contan cun sistema acuífero interno, o sistema ambulacral. Debido a que os seus corpos están cheos de tubos e cavidades que forman un circuíto líquido, son capaces de usar a presión hidráulica para activar os pés múltiples no seu corpo e moverse.

 

- No seu interior teñen un endoesqueleto calcario moi sinxelo, formado por placas que varía notablemente entre diferentes tipos, desde a armadura que protexe os ourizos ata estruturas minúsculas nos carnosos corpos dos carallotes.

 

- a súa simetría é pentarradial, é dicir, o seu corpo está organizado en cinco partes iguais arredor da boca. Esta simetría está presente en todos, mesmo aqueles que non presentan cinco brazos, como carallotes e ourizos.

 

Os equinodermos xogan un papel importante nos ecosistemas, especialmente os carallotes, que, sendo detritívoros, manteñen limpo o fondo mariño; pero tamén os depredadores como as estrelas e os grandes consumidores de algas, como os ourizos, aínda que é importante que haxa un equilibrio na cadea trófica para evitar pragas, xa que ambas especies son moi voraces e reprodúcense rapidamente.

Tradicionalmente son cinco os tipos de equinodermos:

estrelas, son un clásico dos mares e poden presentar diferentes formas e cores. Normalmente, teñen 5 brazos, aínda que algunhas das especies da ría poden ter máis, entre 7 e 12. Tamén podemos ver un cun brazo de menos, pero pode rexeneralos, aínda que os perdera todos. Aínda que se moven con movementos suaves e lentos sen mover os brazos aparentemente (grazas aos milleiros de pequenos pés/podios que teñen na parte ventral dos brazos), son depredadoras, e entre as súas presas favoritas están os bivalvos e os ourizos, pero tamén outras especies estrelas. A súa voracidade significa que unha soa estrela pode comer ao redor dunha ducia de bivalvos ao día. Os múltiples pés cos que se move permítenlles respirar e están situados na parte ventral/oral, o mesmo que a boca. Na zona dorsal/aboral esténdense as pugas, os pedicelarios (pinzas pequenas) e tamén as pápulas, pequenas protuberancias que axudan á respiración. 

Marthasterias glacialis P5260140c.JPG

ofiuras , as ofiuras tamén coñecidas como rañas de mar ou estrelas fráxiles, son o grupo máis evolucionado de equinodermos. Parecen estrelas pero os seus brazos non están unidos entre si, senón ao disco central (que se distingue claramente) e son máis estilizados e flexibles (tanto que rompen facilmente, e por iso o de fragilis). De feito, usan os brazos por pares para moverse, como se fosen bastóns de esquí, xa que son brazos articulados, o que lles permite ser os únicos equinodermos que realizan movementos rápidos. Tamén poden rexeneralos, mesmo separarse deles voluntariamente (este fenómeno chámase "autotomía"), que ás veces usan para distraer aos depredadores, xa que este brazo segue a moverse coma un verme. 

crinoideostamén chamados comátulas ou estrelas de plumas e lirios do mar. Son os equinodermos máis antigos e tamén os menos coñecidos. O seu corpo é pequeno e ten forma de copa, dende a parte inferior saen algúns pequenos apéndices cos que se suxeitan ás rochas, mentres os seus brazos asoman pola parte superior. Son brazos moi delgados, dos que saen dúas filas de "pelos" (pínnulas) a cada lado, polo que parecen plumas de cores. A diferenza da maioría dos equinodermos ten a boca no lado dorsal.

Algúns son capaces de reptar e nadar cos brazos (comátulas, os que podemos ver no mergullo), outras non se moven (tamén se chaman lirios do mar porque teñen un longo talo entre a coroa de brazos e os cirros cos que se suxeitan no fondo), e viven unidos ao chan, a grandes profundidades, filtrando alimento. 

HOLOTURIAs,  son equinodermos sen brazos, coma os ourizos, pero cunha forma alongada e cilíndrica. Tampouco presentan espiñas, senón papilas apuntadas na parte "dorsal". Aínda que non o parece, teñen o corpo dividido en 5 partes lonxitudinais iguais, tres na parte "ventral" (trivio ou sola), que normalmente ten pés que usan para moverse, e outras dúas na parte do "dorso" (bivio) , onde os pés, que xa non son funcionais, transfórmanse en pequenas protuberancias ou papilas sensoriais.

A boca está situada nun extremo (rodeada por un anel de tentáculos), e o ano no outro, de xeito que viven deitadas sobre un lado.

Normalmente miden entre 10 e 25 cm. e adoitan ter cores apagadas, coma o negro, o marrón ou o verde escuro. Algúns aliméntanse dos detritos que hai na area, outros teñen tentáculos moi ramificados e son filtrantes. Para moverse actúan dun xeito similar aos vermes, reptando grazas ás contraccións do seu corpo carnoso e aos seus pés. 

OUrizos, carecen de brazos e teñen unha forma esférica, que pode estar algo aplanada, pero manteñen a estrutura do corpo en cinco partes, coma se fosen cinco porcións de laranxa. Teñen unha forte cuncha da que saen pugas longas e móbiles, e móvense grazas a estas pugas e aos podios/pés que teñen entre elas, que rematan nunha pequena ventosa para facilitar esta tarefa. Ademais, entre estas espiñas e os pés teñen pequenas pinzas (pedicelarios, tamén presentes nas estrelamares), xeralmente para defenderse, limparse e capturar alimento. Aliméntanse de algas, facendo un traballo importante no control da súa proliferación. Na boca teñen unha estrutura calcaria para mastigar, moi complexa e potente, formada por moitas pezas esqueléticas e musculares, que se chama lanterna de Aristóteles.

Hai tamén ourizos irregulares, xeralmente máis aplanados, que desenvolven unha simetría bilateral secundaria. As súas espiñas son pequenas, finas e densas, dándolles un aspecto peludo. Podemos atopalos enterrados na area ou entre as algas da praia coa marea baixa. 

pedicelarios Echinus esculentus P2230150

Describiuse recentemente outro novo tipo de equinodermo: as margaridas do mar (concentricycloideos), que teñen forma de disco de pequeno tamaño (menos de 1 cm), sen brazos, cun anel de pés no bordo do seu corpo e viven a grande profundidade. Só se describiron tres especies, as tres viven sobre anacos de madeira en descomposición, probablemente porque se alimentan das bacterias que conteñen. Actualmente, os estudos morfolóxicos e moleculares inclúenas no grupo das estrelamares.

 

estrelas

Tamén coñecida como gradicela. Ten un disco central e 5 brazos unidos entre si, que ás veces poden ser máis, ata 8. Como todas as estrelas, cando perde un destes brazos, pode rexeneralo.

 

Alcanza os 80 cm de diámetro, sendo a estrelamar máis grande do Atlántico europeo, aínda que aquí as atoparemos de 15 a 30 cm. 

Marthasterias glacialis
Asterias rubens
Echinaster sepositus
Mostrar más

Aínda que a especie máis común é a estrela espiñenta, este apelativo recíbeo outra estrela que tamén atoparemos con moita frecuencia.

Duns 15 cm., ten multitude de espiñas en forma de flor espalladas polo dorso do seu corpo. Aínda que poden ter moitas cores, case sempre atoparemos as de tonalidades lilas e azuis. 

Estrela grande, que pode superar os 30 cm, aínda que atoparemos duns 20 cm.

 

A diferenza doutras estrelas, non semella espiñenta senón esponxosa, cunha superficie branda e rugosa. O máis característico é a súa intensa cor vermella, máis escura incluso nas pequenas pugas que sobresaen polo dorso. 

equinodermos estrella de mar roja Echinaster sepositus
equinodermos estrella de mar común Asterias rubens
equinodermos estrella de mar espinosa Marthasterias glaciaris
equinodermos estrella de mar común Asterias rubens
equinodermos estrella de mar roja Echinaster sepositus

Son máis habituais en puntos algo profundos, como Cenoiros, Frapelo ou As Raeiras. Sepositus significa solitario, polo que non a atoparemos formando grupos. 

Estas estrelas non teñen unha fase larvaria, polo que as pequenas estrelas en miniatura saen directamente dos ovos.

Nos extremos dos brazos atópanse os ollos, que como nas outras especies detectan cambios na luz. 

A parte oral (a que se sitúa contra o chan e ten a boca) é máis alaranxada que a dorsal e nela están os seus pés.

Os brazos longos e cilíndricos danlle un aspecto máis delgado.

 

Adoita aparecer nas rochas, xa que non é depredadora, coma os seus parentes, pero aliméntase remoendo as capas orgánicas que se adhiren a estas superficies. 

Están presentes en todos os puntos de mergullo, salientamos Salgueirón, que normalmente presenta grandes acumulacións de crías, A Furna, Cabo de Mar, Areamilla e Frapelo.

O mesmo que a gradicela, poden aparecer en congregacións moi grandes. 

Ao final de cada brazo aparece xunto cun feixe de pés, un punto vermello, ben marcado. Son os ollos, moi rudimentarios, que detectan cambios de luz. 

Tamén é afeccionada aos bivalvos, especialmente aos mexillóns. Tanto é así, que o mexillón pode reaccionar ao cheiro desta especie reducindo a súa taxa de crecemento para aumentar a forza dos músculos cos que pechan as valvas.

Nestas estrelas distínguese moi ben o madreporito (placa porosa pola que entra a auga dentro), é unha mancha case branca que aparece na parte dorsal do disco, sempre descentrada. 

Están presentes en todos os puntos de mergullo habituais da ría, sendo moi abundantes e presentando múltiples cores, aínda que predominan as de tons laranxas.

 

Nalgúns puntos de mergullo, como a batea de Frapelo, fórmanse alfombras de centos de exemplares que cobren o chan. 

Caracterízase polas súas fortes espiñas, que trazan tres filas paralelas ao longo dos brazos. Adoitan ter cor amarela, aínda que poden presentar tons dende o branco ata o marrón, e incluso o azul.

Na parte dorsal, ademais das espiñas, sitúanse o ano e o madreporito (unha pequena placa con buratos polos que entra a auga dentro). Na parte ventral, contra o chan, están a boca e os centos de pés cos que se move e que rematan nunha pequena ventosa.

 

Un dos seus pratos favoritos é o mexillón. Esta estrelamar pode engancharse ás cunchas dos mexillóns cos pés e exercer unha gran presión para abrir lixeiramente as valvas. Abonda cuns milímetros para que o seu estómago fino e flexible se meta dentro (as estrelas son capaces de botar o estómago fóra do seu corpo para comer). Unha vez alí, segrega encimas que licúan o corpo do mexillón na súa propia cuncha, creando unha "sopa" semidixerida que despois come.

 

Nos extremos dos brazos podemos ver unha pequena mancha avermellada, son fotorreceptores que actúan como ollos para detectar o que ocorre ao seu redor. 

Estímase que en Galicia podemos gozar de ata 33 tipos de estrelamar.

Unha especie algo diferente é a estrela de capitán. É unha estrela pequena, de 5 a 7 cm, de aspecto aplanado e brazos curtos. Entre estes brazos estenden o seu corpo coma se fose unha membrana, o que lles confire o aspecto típico de "estrela de sheriff". 

equinodermos estrella de mar Asterina gibbosa
equinodermos estrella de mar Asterina gibbosa
Asterina gibbosa
Astropecten irregularis
Mostrar más

As rapacricas son unha estrela tipicamente de area, aínda que tamén podemos atopala en fondos de zostera.

Mide entre 10 e 15 cm. e ten cor ocre, que pode tirar máis cara o amarelo ou o rosa. Tamén ten pequenos puntos vermellos dispersos, que se acumulan en maior cantidade na parte central. 

Astropecten irregularis P8070029b.JPG
Astropecten irregularis rapacricas

É máis fácil atopala no mergullo nocturno, xa que o normal é que pase gran parte do día enterrada e saia de caza pola noite. Os mellores lugares para vela son os que teñen grandes zonas de area ou zostera, como Os Cenoiros ou Cala do rei. 

Ao final de cada brazo presenta unha mancha púrpura, é o grupo de fotorreceptores que lle permite recibir información da contorna, é dicir, os seus "ollos". 

Ten un corpo moi aplanado e cun aspecto máis liso e uniforme que outras estrelas. Se observamos atentamente a súa textura, podemos ver pequenos grupos de pápulas e pugas que forman unha flor. Non ten pedicelarios.

O bordo do seu corpo está cuberto por unha tripla fila de longas espiñas brancas, o que lle valeu un dos seus nomes comúns, estrela do mar pente. Estas espiñas permítenlle enterrarse e desenterrarse na area rapidamente. 

Tampouco pasan por fase larvaria, polo que nacen coma estrelas xa formadas. Ao primeiro son machos, pero despois de varios anos mudan de sexo.

 

Podemos atopalas en Cala do rei, Punta Muxieiro ou Salgueirón, probablemente escondidas nas crebas das rochas. 

Nos extremos dos brazos, como en todas as estrelas, están os ollos que, o mesmo que na estrela común, son un puntiño vermello. 

Poden presentar cores moi variadas, abundan as de tons ocres ou pardos e tamén verde-azulados.

 

A súa superficie é rugosa, con múltiples e pequenos montículos, pero que apenas sobresaen, de xeito que non teñen a aparencia de espiñas.

No bordo do corpo tamén presentan unha liña de espiñas a xeito de reberete. 

a parte polo todo

Moitos invertebrados son capaces de rexenerar partes do seu corpo en maior ou menor medida. Esponxas, cnidarios, moluscos, crustáceos ou algúns vermes amosan este superpoder máis común do que pensamos na vida mariña.

Esta virtude é especialmente rechamante nos equinodermos. A estrelamar, por exemplo, non só é capaz de facer medrar un brazo perdido, tamén é posible que faga a rexeneración de xeito inverso. Se unha parte grande do disco central permanece cun brazo amputado, pode restaurarse completamente.

As ofiuras tamén poden facer que os brazos volvan crecer, o cal aproveitan para desprenderse deles e usalos como cebo cando se achegan os depredadores. Pola súa banda, algúns carallotes, como as holoturias, expulsan os túbulos de Cuvier xunto con parte ou todo o seu intestino pegañento cando son perturbados e rexenérano despois. Os ourizos fan medrar as súas espiñas e os crinoideos, calquera parte do seu corpo. 

equinodermos estrella de mar regeneración
 

Ofiuras

Ophiocomina nigra
Ophiothrix fragilis
Ophiura ophiura
Mostrar más

En Galicia temos 43 especies de ofiura. Ademais da negra, podemos atopar con relativa facilidade a araña do mar, tamén chamada ofiura espiñenta, aínda que teremos que buscala, porque adoita agocharse baixo as rochas e polas fendas. Mesmo é normal atopala vivindo nalgunhas esponxas incrustantes, deixando ver apenas os seus brazos. 

Outra especie que tamén podemos ver é a tixeira (ofiura común ou ofiura de area), que ten as espiñas máis curtas cas outras ofiuras. O seu corpo é grande e redondeado con tons ocres e bandas máis escuras nos brazos.

O disco central, pola parte do dorso, está formado por moitas placas de diferentes tamaños que se entrelazan entre si.  

equinodermo ofiura espinosa Ophiothrix fragilis

A raña negra ou ofiura negra presenta un disco ben diferenciado e cunha forma pentagonal. Del saen os 5 brazos longos e flexibles cos que se move ou trepa (non é raro atopalas subindo ás frondes das laminarias).

Ten moitas espiñas longas nos seus brazos, distribuídas lonxitudinalmente en fileiras. Normalmente mide uns 15 cm, aínda que pode chegar ata 25cm.

Na parte dorsal do disco teñen receptores que poderían funcionar a xeito de ollo e responder á luz da lanterna cando está enfocada cara eles, xa que son esciófilas (foxen da luz). A diferenza das estrelas de mar, teñen o madreporito do lado ventral/oral.

 

É a ofiura máis abundante na ría, alcanzando altas densidades de poboación que usan normalmente como estratexia de defensa, xa que son moi sensibles ás substancias químicas das ofiuras que son atacadas e así poden escapar ao detectalas. 

equinodermo ofiura de arena Ophiura ophiura
equinodermo ofiura espinosa Ophiothrix fragilis
equinodermo ofiura negra Ophiura nigra
equinodermo ofiura de arena Ophiura ophiura
Ophioderma longicauda ofiura serpiente

Aparecen en zonas areosas e lamacentas de puntos pouco profundas como Cala do rei, Punta Subrido ou A Furna. 

------------------------------------------------------------

Existen outras especies menos habituais. A ofiura serpe, Ophioderma longicauda, alcanza un gran tamaño e unhas cores moi vistosas, tanto no seu gran disco pentagonal coma nos seus longos brazos. Teremos que buscala entre as rochas.

Son algo máis pequenas que as ofiuras negras, de entre 10 a 15 cm. E son moito máis difíciles de atopar, xa que viven enterradas na area ata que cae a noite, momento no que saen a alimentarse. 

Esta relación é tan produtiva que moitas das pequenas crías de ofiura, establécense directa e masivamente sobre as esponxas para desenvolvérense (especialmente sobre a Hemimycale columella e a Phorbas fictitius).

 

O seu corpo é moi pequeno, apenas un par de centímetros, pero os seus brazos esveltos poden alcanzar os 10 cm ou incluso máis.

 

Presenta cores claras, con delgadas bandas granates e  negras que poden dar lugar a combinacións moi atractivas.

 

Podemos atopala entre as rochas das praias cando baixa a marea. Durante as inmersións é posible velas tamén entre as rochas ou asomando desde o interior das esponxas. Poden aparecer en moitos puntos, como as Illas Cíes, Cenoiros ou Cala do rei. 

Ambas manteñen unha relación de simbiose na que a ofiura se protexe na esponxa, alimentándose dos restos que se depositan sobre ela, mentres que a esponxa pode manter limpa a súa superficie porosa. 

Adoitan concentrarse nas extensións de area, erguendo os brazos para alimentarse de partículas en suspensión, aínda que tamén son preeiras e depredadoras.

 

É moi habitual que cerquen aos peixes cartilaxinosos que descansan tranquilamente no fondo durante o día, coma os melgachos ou as raias riscadas, mesmo subindo neles. Tamén se poden atopar en gran cantidade nas fendas das rochas.

 

Están presentes en todos os puntos de mergullo habituais. Salientamos Frapelo, Cenoiros e Cabo de Mar como lugares óptimos para ver grandes acumulacións. 

 

ourizOs

Echinus esculentus
Sphaerechinus granularis
Paracentrotus lividus
Mostrar más

Hai máis especies de ourizos comúns, como o ourizo de rocha, algo máis pequeno, duns 10 cm de diámetro e con pugas moi desenvolvidas.

cor das pugas é variable, a miúdo violeta, verde ou azul intenso, aínda que pode presentar outras cores máis apagadas. 

É outro dos ourizos habituais nas inmersións. De cor púrpura e uns 13 cm de diámetro. As pugas son curtas e fortes e de cor púrpura uniforme, aínda que existe unha variante coas pugas totalmente brancas e outra co corpo e pugas granates.

Tamén encántalle poñer por riba anacos de algas e cunchas. 

Son moi abundantes e grandes, podendo superar os 15 cm de diámetro.

De cor violeta e rosa intenso, amosan varias filas de pugas aliñadas lonxitudinalmente. Estas pugas teñen diferentes cores: branco na base e a punta, violeta na parte central. 

erizo de mar Sphaerechinus granularis
erizo de mar Paracentrotus lividus
erizo de mar Sphaerechinus granularis
erizo de mar Echinus esculentus
erizo de mar Echinus esculentus
erizo de mar Paracentrotus lividus
erizo de mar
erizo de mar Paracentrotus lividus

Poden atoparse nas praias, onde cos seus poderosos dentes cava buratos nas rochas que os protexen das ondas. É común tamén en moitos puntos de mergullo: Salguirón, Frapelo ou Forcados de fóra. 

Na parte superior atópase o ano, custodiado por pequenas espiñas, e ao seu carón pódese distinguir a madreporito (pequena almofada pola que introduce auga no seu corpo). 

Ademais da lonxitude das súas pugas, outra característica que nos axudará a distinguilo dos  outros ourizos é a cor avermellada do seu corpo e pés, independentemente da cor que teñan as pugas. 

Están presentes en practicamente todos os puntos de mergullo. Abundan en Cenoiros ou Frapelo e en Punta Muxieiro cóntanse por decenas

Este ourizo só pode ser atacado polas estrelas de mar, especialmente polas gradicela de gran tamaño, xa que a súa coiraza é tan dura que ningún peixe pode rompela. 

Tamén distínguense por ter os pés e os pedicelarios de cor púrpura (en lugar de brancos), facendo que a coiraza teña unha coloración máis homoxénea.

Entre as pugas asoman multitude de pés transparentes, que rematan en pequenas ventosas coas que se adhiren ao substrato e que poden estenderse máis alá das espiñas. Ademais, teñen diminutas pinzas transparentes (pedicelarios) ao lado dos pés, que lles permiten defenderse e amarrar diferentes obxectos para camuflarse. Por este motivo, frecuentemente son vistos con anacos de algas ou cunchas sobre eles.

 

Aliméntase, coma todos os ourizos, basicamente de algas, que vai roendo, pero tamén de pequenos moluscos e de briozoos incrustantes. É por iso que os atopamos sobre rochas ou algas.

 

Son habitantes presentes case en calquera punto do mergullo. Cenoiros, Cabo de Mar ou Punta Muxieiro son bos lugares para velos. 

A esfera da que parten as pugas ten tonalidades máis claras que noutros ourizos. Dun rosado máis ou menos intenso, aínda que nalgúns exemplares adquire unha tonalidade máis apagada chegando ao branco. 

mandíbula de aceIro

A lanterna de Aristóteles é unha mandíbula especial que posúen os ourizos regulares. Unha complexa rede de placas e músculos, con forma de pirámide pentagonal, que está formada por cinco duras pezas triangulares de carbonato de calcio que poden ser desprazadas para remoer as algas das que se alimentan. Estes dentes medran constantemente (aproximadamente 1 mm. por semana) para compensar o desgaste causado pola fricción contra superficies tan duras.

 

Recibe este nome porque a primeira descrición desta peza foi feita por Aristóteles, e comparada cunha lanterna antiga.

erizo de mar linterna de aristoteles

OURIZOS IRREGULARES

erizo de mar irregular

De cando en vez no mergullo e máis a miúdo nas praias, poden aparecer ourizos irregulares. A diferenza dos "regulares", teñen o corpo máis aplanado e as súas espiñas moi abundantes, curtas e suaves, o que muda o aspecto espiñento por outro máis peludo.

Hai diferentes tipos de ourizos irregulares como o Echinocardium cordatum ou ourizo corazón con aspecto peludo e branco ou o Spatangus purpureus cunha coloración máis rosada.

 

O mellor lugar para atopalos é a praia, normalmente están enterrados na area. Moitas veces o que atoparemos será o resto da súa cuncha. No caso do ourizo corazón ou pataca de mar, parece unha pelota de béisbol.

 

Aliméntanse de pequenas partículas orgánicas que captan, grazas aos seus pés, do sedimento no que viven. 

 

CrinoideOs

HOLOTURIAs

Antedon bifida
Mostrar más

Das 8 especies de crinoideos que existen en Galicia, só poderemos ver os antedóns, xa que as outras viven a demasiada profundidade (entre 1000 e 2000 m).

Son relativamente abundantes e, aínda que adoitan agocharse entre as rochas, esponxas ou algas, botando unha ollada máis atenta atoparemos os seus brazos plumosos con franxas avermelladas e brancas. 

equinodermo crinoideo lirio de mar
equinodermo crinoideo lirio de mar

Tamén coñecidos como holoturias ou cogombros, teñen o corpo alongado, cilíndrico e carnoso, con múltiples protuberancias en punta ou papilas.

Mide entre 20 e 30 cm e adoitan ser negros, aínda que poden ter cor amarela na parte ventral (exemplares máis novos), que vai escurecendo a medida que medran. 

O carallo de mar ou holoturia con tentáculos tamén é moi común. A diferenza do anterior, é un filtrante, polo que se refuxia completamente nas fendas (que agarra coas ventosas dos corpo) e só deixa ver os tentáculos bocais (10 en total), moi ramificados, de cor violeta e negro, polo que a primeira vista parecen corais brandos. 

pepino de mar holoturia negra forskali
pepino de mar holoturia negra forskali
CARALLOTE
Holothuria forskali
CARALLO DE MAR
Aslia lefevrei
Mostrar más
pepino de mar Aslia lefevrei
pepino de mar Aslia lefevrei
pepino de mar Aslia lefevrei
pepino de mar holoturia negra forskali
pepino de mar pawsonia saxicola

É moi semellante ao carallo de mar, pero de cores máis pálidas. O seu corpo (de cor brancuzco) tamén ten varios pés dispersos para pagarse ás rochas. Os tentáculos varían entre tonalidades laranxas e escuras case negras, alcanzando un tamaño máis pequeno. 

Moi abundantes, especialmente nas Illas Cíes, Cala do rei ou Os Cenoiros. 

------------------------------------------------------

 

Na ría podemos atopar máis tipos de holoturias, aínda que son moito menos frecuentes. Un exemplo é a  Pawsonia saxicola.

Ás veces podemos atopalas de tamaño moi pequeno en grandes cantidades e espalladas polo fondo ou nas rochas. Pero tamén poden aparecer nos lugares máis insospeitados

O corpo é de cor parda clara e adoita ser algo máis pequeno que o do carallote, alcanzando uns 10 ou 15 cm.

Os tentáculos bocais segregan un moco que permite ás partículas pegarse a eles para levalas despois unha a unha cara á boca. 

Nas holoturias, o ano cobra especial importancia, dado que é por onde respiran. A través del bombean auga que permite o intercambio de gases.

 

Son abundantes en calquera fondo rochoso, especialmente nalgúns puntos das Illas Cíes, como Punta Pereiras. 

Móvense lentamente, reptando grazas aos movementos musculares do seu corpo e aos múltiples pés da parte ventral.

Para comer inxiren grandes cantidades de area, das que quedan coa materia orgánica, e despois expulsan o que sobra. Estes son os típicos cordóns de area que podemos ver pretiño deles. Así, levan a cabo unha importante tarefa de limpeza dos fondos mariños. 

Cando se senten ameazados botan algúns filamentos brancos e pegañosos polo ano, os tubos de Cuvier para desconcertar aos depredadores.

Mesmo poden expulsar parte do sistema dixestivo e despois rexeneralo (o que lles leva varias semanas)

Na parte dorsal presentan as pequenas papilas sensoriais que en algúns exemplares poden ter a punta branca.

Na parte ventral (contra o chan) é onde están os seus pés ambulacrais, que están rematados en ventosas. As protuberancias multiplícanse na zona arredor da boca, formando os tentáculos alimentarios (amarelos). 

Teñen 5 brazos ramificados en dous, de xeito que o que veremos serán 10 brazos longos que saen do corpo rodeando a boca (que nos crinoideos está na parte dorsal, a diferenza das estrelas, ofiuras e ourizos). Cara a parte inferior saen entre 12 e 16 filamentos ou cirros que forman o pé para pegarse ás rochas ou ás algas.

Aparecen nos fondos de cascallo baixo as bateas, xunto con outros equinodermos. Podemos atopalos en moitos puntos de mergullo, case sempre agochados en fendas, como Viños (Illas Cíes), Cala do rei, Salgueirón ou Cabo de Mar.

 

O Antedon bifida ou crinoideo atlántico é a especie que atoparemos na ría, pero, segundo a súa distribución, esta especie varía noutros lugares. O Antedon petasus vive no Atlántico norte, e normalmente ten unha cor alaranxada. Mentres que no Mediterráneo habita o Antedon mediterranea, de coloracións máis pálidas.

 

Este grupo de equinodermos hoxe pasa en gran medida desapercibido, en parte porque moitos viven a gran profundidade, mais os rexistros fósiles indican que en épocas anteriores, coma o paleozoico, a súa distribución e éxito evolutivo foron enormes. Existen probas de que algunhas especies de crinoideos tiñan ata 21 m de lonxitude. 

Son capaces de reptar e nadar cos seus flexibles brazos para escapar dos perigos, pero normalmente atoparémolos aferrados ao substrato cos filamentos do seu pé para filtraren cos brazos o alimento que lles trae a corrente.

Poden variar a súa cor dende avermellado a case branco, pasando por tonalidades laranxas ou amarelas, sendo posible velos todos no mesmo exemplar.

Cando se reproducen, os ovos de cor laranxa adhírense aos brazos das femias, formando ringleiras lonxitudinais. Tamén nos brazos, con paciencia e sorte, poderemos atopar pequenas gambas. 

diapositivas  de  equinodermos
1/16
peixes óseos
tiburóns
e raias
Mostrar más
CETÁCEOS
Mostrar más
ESPONXAS
BRIOZOOS
CNIDARIOS
VERMES
Mostrar más
EQUINODERMOS
crustáceos
MOLUSCOS
ASCIDIAS
Mostrar más

Todas as fotografías, textos e vídeos pertencen ás autores e están protexidos pola Ley de Propiedade Intelectual. Non se permite o seu uso non autorizado.

CONTACTA CON NOSOUTRAS 

  • White Facebook Icon
  • White Instagram Icon

13 GRADOS sociedade cooperativa galega sen ánimo de lucro 

© 2020  -   13 GRADOS